belle & sebastian

bu grubun vokalinin ismini bile aklımda tutamazken, istiyorum ki her gün kulağımda şarkı söylesin canım sıkıldığında, serviste, yürürken. bunun gerçekleşmesi zor bir hayal olduğunu varsayarak müzik çalarıma tıkıyorum şarkılarını. hayatta pek büyük şeyler isteyen biri olmadığım için bu bile beni sakinleştirmeye mutlu etmeye yetiyor. ve ben aşık olmadan aşık gibi gülümsemeye başlıyorum camdan hayata. hissediyorum ki gerçekten müziğin gücü benim tahmin ettiğimden de büyükmüş hayatımda. bu kadar yoğun bir duyguyu en son taa yıllar önce amelie'yi ilk izlediğimde filmin müziklerinin kasetini dinlerken hissetmiştim. şimdi mesela ortalıkta dinlemeye korkuyorum. ortalık yann tiersen sevenlerle dolu zaten. ben unutulursa birkaç sene sonra dinlemeyi düşünüyorum tekrar. ama gene de üzücü gelicektir o aradaki zaman dilimini düşünmek. bugünkü bu melankoli nereden kaynaklı bir anlasam..